ยามเที่ยงคืนแบบนี้ สยามสแควร์มีเสน่ห์ในอีกมิติหนึ่ง

ควันสีหมอกที่พร่างพราวจากเรียวมือ ถูกเป่าให้ฟุ้งกระจายในม่านหมอก

นานมากแล้วที่ไม่ได้หยิบมันขึ้นมาทำร้ายร่างกาย

"เพื่อแก้หนาวน่ะ" ฉันหาข้ออ้างให้ตัวเอง ราวกับว่าในคืนวันลอยกระทงของกรุงเทพฯ คืนนี้มันหนาวจับใจ

เส้นเลือดขอดเริ่มปูดบวมบริเวณข้อเท้า ยังไงซะฉันก็เป็นหญิงสาวที่เหมาะกับรองเท้าคอนเวิร์ส

มากกว่าที่จะพยุงร่างกายอันหนักอึ้งบนรองเท้าส้นสูงสีม่วงนี้ได้ทั้งวัน

. . .

หากบอกตัวเองว่า ไม่ได้อิจฉาคู่รักที่เดินผ่านไปมา ในค่ำคืนนี้ ดูราวกับว่า เป็นการโกหกใจตัวเองครั้งยิ่งใหญ่

ตัวคนเดียว ใจดวงเดียว พาลคิดว่าหากมีเขาอยู่ใกล้ๆ เราก็ไม่ได้ลอยกระทงด้วยกันอยู่ดี

เทศกาลวันสำคัญใดใดไม่เคยมีคุณค่าอยู่แล้ว

บางทีก็คิดโทษตัวเขาว่า เป็นคนกัดกินความโรแมนติกที่สะสมมา

โปสการ์ดหลากใบในมือที่เขียนทิ้งเอาไว้เพื่อส่งให้เขาเพียงคนเดียว ถูกหย่นลงตู้ไปรษณีย์สีแดง

ถึงยังไงฉันยังอยากเป็นหญิงสาวที่มากล้นด้วยความโรแมนติกอยู่ดี

. . .

เหมือนชีวิตผันผ่านคืนวันอันเปลี่ยวเหงา
ตัวเป็นของเราใจของใคร
มีชีวิตเพื่อสู้คืนวันอันโหดร้าย
คืนที่ตัวกับใจไม่ตรงกัน

คืนที่ตัวกับใจไม่ตรงกัน . . . ตัวยังอยู่ตรงนี้ที่เดิม แต่ใจกลับลอยละล่องข้ามฟ้า มันมากกว่าคำว่า คิดถึง . . .

ทุกชีวิตดิ้นรนค้นหาแต่จุดหมาย
ใจในร่างกายกลับไม่เจอ
ทุกข์ที่เกิดซ้ำ เพราะใจนำพร่ำเพ้อ
หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข

ฉันบดขยี้บุหรี่ตัวสุดท้ายในกระถางต้นไม้ที่แทบจะกลายสภาพเป็นที่เขี่ยบุหรี่ของคนมักง่ายรวมทั้งตัวฉันเองด้วย

แค่ . . . หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข จริงสินะ

บางทีในค่ำคืนที่หัวใจหนาวเหน็บ ตัวอยู่ที่เดิม แต่หัวใจก็ไม่ได้อยู่กับเรา

บางทีการปล่อยใจให้หนาวเหน็บกับความเหงาก็เป็นเรื่องที่ควรทำ

ฉันพยุงร่างอันเปล่าเปลี่ยวฝ่าลมหนาวกลับบ้าน

สิ่งมีชีวิตบางตัว กำลังรอคอยการกลับมา . . .

Copyright © 2007 By Opal Backpack Girl, All rights reserved

edit @ 25 Nov 2007 16:23:42 by Backpack Girl