1.

ในค่ำคืนที่ฉันพยายามพยุงหัวใจให้ข้ามผ่านคืนวันอันดึกดื่น

คำ "คิดถึง" จากใครคนหนึ่ง แว่วผ่านมาในฑิวาราตรีที่เงียบเหงา

ฉันกับเขาเราสัมผัสกันเบาเบาผ่านสัญญาณโทรศัพท์

นานเท่าไหร่แล้วนะที่เราไม่ได้คุยกันแบบนี้

"คิดถึงบ้างหรือเปล่า" เขาเอ่ยถาม

"นึกถึงน่ะ แค่นึก มาเป็นวูบวูบ นานนานที"

ฉันตอบ . . .

. . . เท่าที่หัวใจรู้สึก

"เป็นยังไงบ้าง? มีความสุขดีไหม? เขาดูแลปอดีหรือเปล่า?คิดถึงปอจัง"

"เรารักกันตามอัตภาพของความรู้สึกน่ะ"

และแล้วเราก็ปล่อยหัวใจให้ลอยอ้อยอิ่งไปในห้วงของความว่างเปล่า

"ไปหาได้ไหม?" ประโยคคำถามที่ทำลายบรรยากาศอันอ้อยสร้อยในฉับพลัน

"อย่าเลยอีแกวาฬ มันไม่ถูก มันไม่ใช่ และมันไม่ควร เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว ตอนนี้เรามีคนที่เรารักมากที่สุดแล้ว เขาคือทุกอย่างของเรา เรารักเขา"

: : :

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ สมองคิดทบทวน และหัวใจฉันยืนยันและย้ำเตือนความรู้สึกฉันว่า

มันถูก มันใช่ และมันควรแล้วที่ตัดสินใจออกไปแบบนี้

: : :

2.

อัตภาพคือความเป็นตนเอง

อัตภาพของความรักของฉัน จึงเป็นแบบนี้ ฉันคงไม่เอนไหว ดั่งไม้หลักปักเลน ปล่อยให้หัวใจหลุดไปอยู่ในห้วงของอดีต หรือทำลายอนาคตของความรักด้วยการกระทำของหัวใจที่อ่อนแอเป็นแน่แท้

หากฉันหวนกลับไปในวังวนของอดีต มันคงเป็นเรื่องที่เปราะบางไม่น้อย และคงเป็นเรื่องเห็นแก่ตัวและน่าสมเพศใช่เล่น ที่ปล่อยให้ความรู้สึกอ่อนแอกับเรื่องแบบนี้ โดยขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งเขาไม่ได้ผิดอะไรเลยแม้แต่น้อย

รักแกว่ะต้น