อัตภาพของความรู้สึก
posted on 31 Aug 2007 14:07 by backpacker-opal in Lover1.
ในค่ำคืนที่ฉันพยายามพยุงหัวใจให้ข้ามผ่านคืนวันอันดึกดื่น
คำ "คิดถึง" จากใครคนหนึ่ง แว่วผ่านมาในฑิวาราตรีที่เงียบเหงา
ฉันกับเขาเราสัมผัสกันเบาเบาผ่านสัญญาณโทรศัพท์
นานเท่าไหร่แล้วนะที่เราไม่ได้คุยกันแบบนี้
"คิดถึงบ้างหรือเปล่า" เขาเอ่ยถาม
"นึกถึงน่ะ แค่นึก มาเป็นวูบวูบ นานนานที"
ฉันตอบ . . .
. . . เท่าที่หัวใจรู้สึก
"เป็นยังไงบ้าง? มีความสุขดีไหม? เขาดูแลปอดีหรือเปล่า?คิดถึงปอจัง"
"เรารักกันตามอัตภาพของความรู้สึกน่ะ"
และแล้วเราก็ปล่อยหัวใจให้ลอยอ้อยอิ่งไปในห้วงของความว่างเปล่า
"ไปหาได้ไหม?" ประโยคคำถามที่ทำลายบรรยากาศอันอ้อยสร้อยในฉับพลัน
"อย่าเลยอีแกวาฬ มันไม่ถูก มันไม่ใช่ และมันไม่ควร เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว ตอนนี้เรามีคนที่เรารักมากที่สุดแล้ว เขาคือทุกอย่างของเรา เรารักเขา"
: : :
ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ สมองคิดทบทวน และหัวใจฉันยืนยันและย้ำเตือนความรู้สึกฉันว่า
มันถูก มันใช่ และมันควรแล้วที่ตัดสินใจออกไปแบบนี้
: : :
2.
อัตภาพคือความเป็นตนเอง
อัตภาพของความรักของฉัน จึงเป็นแบบนี้ ฉันคงไม่เอนไหว ดั่งไม้หลักปักเลน ปล่อยให้หัวใจหลุดไปอยู่ในห้วงของอดีต หรือทำลายอนาคตของความรักด้วยการกระทำของหัวใจที่อ่อนแอเป็นแน่แท้
หากฉันหวนกลับไปในวังวนของอดีต มันคงเป็นเรื่องที่เปราะบางไม่น้อย และคงเป็นเรื่องเห็นแก่ตัวและน่าสมเพศใช่เล่น ที่ปล่อยให้ความรู้สึกอ่อนแอกับเรื่องแบบนี้ โดยขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งเขาไม่ได้ผิดอะไรเลยแม้แต่น้อย
รักแกว่ะต้น
#1 By pui@phangan on 2007-08-31 15:15