ฉันกุมโทรศัพท์เอาไว้ในมือ ขบริมฝีปากไว้แน่น สายตาทอดมองลงไปยังพื้นถนนที่ชุ่มชื้นจากสายฝน รถราวิ่งขวักไขว่เบื้องล่าง บ้างแยกไปทางซ้าย บ้างแยกไปทางขวา บ้างมุ่งหน้าตรงไป บ้างกลับรถไปยังเส้นทางสายเดิมที่เพิ่งวิ่งผ่านพ้นมา แล้วความคิดก็ทำงานประสานกับความรู้สึกในที่สุด

"เคว้ง" นั่นคือความรู้สึกสุดท้ายที่ฉันดีดออกจากจากสมอง

หลากหลายเรื่องราวชีวิตวิ่งขวักไขว่ยิ่งกว่ารถบนถนนเส้นนั้น แต่กลับหาทางออกไม่เจอว่า ฉันควรจะไปซ้าย ขวา มุ่งหน้า หรือหันหลังกลับดี

. . .

ฉันกำลังป่วย

ด้านร่างกาย . . . เคมีทางยากำลังเข้าไปซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอก

แต่ทว่า ด้านจิตใจ ฉันกำลังค้นหา เคมีรัก เพื่อซ่อมแซมตัวเอง

ความรู้สึกโดดเดี่ยว ดีดตัวฉันให้ลอยเคว้งปลิวละล่องดั่งละอองธุลี ฉันต้องการเพียงคนจับ ยึด โอบกอด หรือรั้งฉันไว้ไม่ให้ไปไกลกว่านี้ แล้วป้อนเคมีให้ฉันด้วยคำพูดที่ว่า

"พ่อรักลูกนะ"

"แม่ก็รักหนู"

"ต้นรักปอ"

"น้องก็รักพี่"

"เฮ้ยเราก็รักแก"

"ไอ้เหี้ย กูรักมึงวะ"

ฉันสกัดกั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมารดใจในยามที่ฉันมีเพียงเงาตัวเองเป็นเพื่อน

. . .

ฉันหมุนโทรศัพท์ไปหาหลายปลายสาย

ขอสาย "เคมีรัก"

แต่โศกนาฎกรรมรักกำลังถาโถมท่วงทำนองของความรู้สึกเต็มเปี่ยม

ไม่นานนัก . . . ฉันมองเห็นเงาตัวเองกำลังร้องไห้ แล้วบอกว่า "รักตัวเองให้เป็นดีกว่า"

: : :

แท้จริงแล้ว อาจไม่ต้องเอ่ยเอื้อนคำใด แค่แสดงมันออกมาว่าฉันไม่ได้ถูกทิ้งลำพัง แค่นี้ . . . แค่นี้ก็เพียงพอแล้วจริงจริง สำหรับเคมีรักที่ฉันต้องการ