ไหล่อุ่นที่เคยหนุนแทบจะชนกัน

สายตาที่อ่อนโยนเราผสานกันสุดสายตา

น้ำแข็งก้อนเล็กที่ฉันควานหาจากแก้วน้ำพลาสติกยังเปรอะอยู่ที่ปาก

มือน้อยนิดอันนุ่มนวลที่เธอจับอยู่นั้นกลับไม่ใช่มือของฉันอย่างสิ้นเชิง

: : :

ฉันช็อคในวินาทีแรกที่พบเจอ และใบ้กินไปเกือบหนึ่งนาทีที่พบเห็น

เขาบอกฉันว่าเขามีงานชิ้นใหญ่ต้องทำในวันนี้

โอเค ! นั่นคืองานของเธอใช่ไหม

: : :

ฉันเลือกที่จะเดินจากมาอย่างมึนงง

แต่ไม่วายที่จะหันหลังกลับไปมองภาพนั้นให้ชัดเจน

เธอหายวับไปกับตาท่ามกลางฝูงชน

เราได้เพียงแค่มองกันสุดสายตา

ในเมื่อมันไม่ใช่ มันก็คือไม่ใช่

ฉันบอกตัวเองอย่างนั้น

ไม่โวยวาย ไม่เรียกร้อง ไม่ทำอะไรทั้งนั้นกับเหตุการณ์ในครั้งนี้

นิ่งนึกตรึกตรองคือสิ่งแรกที่ฉันพึงกระทำ

และในเมื่อคำตอบคือ

ฉันรู้สึกดีกับเขามากเหลือเกิน

ป่วยการที่จะเรียกร้อง หรือฟูมฟาย

ในเมื่อเขายังเป็นคนที่ฉันมีไว้เพื่อรักได้ต่อไปอย่างไม่มีข้อแม้

เท่านี้ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ . . .

ฉันจะรอ รอจนกว่า ฉันจะเข้มแข็งและลืมเรื่องเหล่านี้ได้

แล้ววันนั้นฉันจะลบเขาไปจากใจด้วยตัวฉันเอง

: : :

- กระเป๋าใบเก่ง รองเท้าคู่เดิม หัวใจดวงเดียว กำลังเตรียมตัวพร้อมสู่ท้องทะเล

- ฉันกำลังออกเดินทางพร้อมกับหัวใจที่ร้าวราญ . . .

- เป็นอีกหนึ่งบทพิสูจน์ที่ว่า i'm a good sense of humor...!

- แค่มาสคาร่าเข้าตาใช่ไหม? ฉันจึงร้องไห้ออกมา

- with or without you