ลูกโป่งสวรรค์หลุดมือลอยละล่องหายวับเข้าไปในกลีบเมฆ
มันเบาหวิว พอพอกับหัวใจฉันยามนี้
มือสั่นเทา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ฉันขบริมฝีปากไว้แน่น
พยายามบังคับน้ำตาให้รื้นรินอยู่ตรงขอบตาที่บอบช้ำ
ไม่อยากให้มันหยดออกมารดหัวใจ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ช้ำแล้วช้ำอีก
เธอแทบไม่ต้องเอ่ยเอื้อนคำใดให้หัวใจฉันช้ำชอกซ้ำไปมากกว่านี้
เจ้าลูกโป่งสวรรค์
ฉันเอื้อมมือคว้าเธอไม่ได้เอง
นี่กระมังที่ฉันกลายเป็นคนกลัวลูกโป่ง
ไม่เพียงแต่มันทำร้ายฉันให้เจ็บตัวด้วยแรงเสียดสี
แต่เหนืออื่นใด ยามที่มันหลุดลอยหายไป
มันเหมือนฉันโดนเด็ดขั้วหัวใจให้ลอยหลุดไปด้วย
ได้โปรดอย่าทำร้ายฉันด้วยความเงียบอีกเลย
อันความเงียบหลากหลายมิติ
ที่ทำให้ฉันกลับมายืนตรงที่เดิม . . .
: : :
แด่เธอผู้เป็นทุกอย่าง
จะมีฉันรอคอยเดินร่วมทาง ฝันคงไม่ไกล
แต่เธอ จืดจางเลือนลางเปลี่ยนไป
เส้นทางฝันของฉันจบลง
แด่เธอ ผู้ทำให้รักมีมิติ
