backpacker : i do what i like, i like what i do

ลูกโป่งสวรรค์หลุดมือลอยละล่องหายวับเข้าไปในกลีบเมฆ

มันเบาหวิว พอพอกับหัวใจฉันยามนี้

มือสั่นเทา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

ฉันขบริมฝีปากไว้แน่น

พยายามบังคับน้ำตาให้รื้นรินอยู่ตรงขอบตาที่บอบช้ำ

ไม่อยากให้มันหยดออกมารดหัวใจ

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ช้ำแล้วช้ำอีก

เธอแทบไม่ต้องเอ่ยเอื้อนคำใดให้หัวใจฉันช้ำชอกซ้ำไปมากกว่านี้

เจ้าลูกโป่งสวรรค์

ฉันเอื้อมมือคว้าเธอไม่ได้เอง

นี่กระมังที่ฉันกลายเป็นคนกลัวลูกโป่ง

ไม่เพียงแต่มันทำร้ายฉันให้เจ็บตัวด้วยแรงเสียดสี

แต่เหนืออื่นใด ยามที่มันหลุดลอยหายไป

มันเหมือนฉันโดนเด็ดขั้วหัวใจให้ลอยหลุดไปด้วย

ได้โปรดอย่าทำร้ายฉันด้วยความเงียบอีกเลย

อันความเงียบหลากหลายมิติ

ที่ทำให้ฉันกลับมายืนตรงที่เดิม . . .

: : :

แด่เธอผู้เป็นทุกอย่าง

จะมีฉันรอคอยเดินร่วมทาง ฝันคงไม่ไกล

แต่เธอ จืดจางเลือนลางเปลี่ยนไป

เส้นทางฝันของฉันจบลง

แด่เธอ ผู้ทำให้รักมีมิติ