คืนนี้ท้องฟ้าปราศจากแสงจากดวงดาว

ฉันพบตัวเองเคว้งคว้างอยู่ที่ชานระเบียง

สายลมพัดแรงพอที่จะทำให้เส้นผมปลิดปลิว

ฟ้ามืด เดือนดับ เหงาจับจิต

ความเหงา ทำให้ฉันยิ้มให้กับตัวเอง

อย่างน้อยมันมีพลังพอที่จะตอกหมุดลงไปในความรู้สึกว่า "ฉันยังมีชีวิต"

เราต่างแหวกว่ายกันอยู่ในคลื่นความเหงา

เพียงแต่ ใครจะรู้รักษาเอาตัวรอด พยุงหัวใจให้พ้นผ่านไปจากมัน

วันนี้ฉันปล่อยให้มันดึงดูดฉันเข้าไปในนั้น

ลอยละล่อง เปล่าเปลี่ยว อ้างว้าง ลำพัง

ทั้งๆ ที่ฉันรู้ดีว่ารอบกายยังมีคนประเภทเดียวกันอีกมาก

ฉันเลือกที่จะไม่แบ่งปันความเศร้านี้กับใคร

ปิดกั้นช่องทางสื่อสารกับคนรอบข้าง

แล้วเดินถลา ปล่อยใจให้ถลำลงไปในวังวนนี้ให้เพียงพอ

แล้วพรุ่งนี้ตื่นมาวักน้ำ ล้างหน้า ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม . . .

ฉันหวังว่า มันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม