ไม่รู้ว่าเจี๊ยบเดินเข้าไปตัดหนังยางของน้อยหน่าด้วยความเต็มใจหรือไม่? แล้วตัวเราเองเคยเดินเข้าไปตัดหนังยางของเพื่อนและทำใครหล่นหายตามรายทางของกาลเวลาเหมือนที่เจี๊ยบทำสักกี่ครั้งต่อกี่ครั้งกันในชีวิต
สองวันก่อน "เอก" คือคนที่ทำให้ชีวิตฉันเหมือนได้พบ กล่องของขวัญชิ้นใหญ่ มันไม่ใหม่! แต่มันใหญ่สำหรับชีวิต. ฉันอมยิ้มกับของขวัญชิ้นนี้ รูปใบนั้นบน harm magazine มันทำให้เรากลับมาเจอกัน
สี่ปีแล้วสินะ สำหรับการผลัดหลง เรายังเวียนว่ายอยู่ในวงโคจรเดียวกัน แต่กลับหากันไม่เจอ การกลับมาของเพื่อนในคราวนี้มันอบอวลไปด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม ทุกความรู้สึกที่ถ่ายทอดผ่านโลกไซเบอร์ หรือเสียงหวัดขึ้นจมูกทางโทรศัพท์ ทำให้เราระลึกถึงช่วงเวลาต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
เราไม่ได้สนิทกันมาก เหล้าสักแก้วยังไม่เคยกินร่วมกัน อย่าได้ถามถึงความสัมพันธ์เรื่องอื่นมันแทบมีค่าเท่ากับศูนย์ แต่เมื่อสี่ปีที่แล้วในห้องอะเดย์กราฟฟิค เอกคือคนที่มาคอยพูดคุยซักถามเกี่ยวกับเรื่องราวที่ประเทศอินเดียกับฉัน สี่ปี่ผ่านไป เอกกลับมาพร้อมเรื่องราวที่เล่าไม่เคยจบของอินเดีย เอก. . . เธอทำได้ เธอเดินตามฝัน ฉันชื่นชมเธอ
ฟังดูเหมือนเอกเป็นแค่คนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต แต่เอกไม่เคยผ่านไป หนังยางเส้นเล็กๆ ชื่อกาลเวลา ร้อยเกี่ยวเอกเอาไว้ในความทรงจำของฉัน เฝ้ารอการถักทอเพื่อเชื่อมไปต่อในโลกของความฝัน และความหวัง ความหวังลึกๆ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาที่ว่า เราคงจะได้เจอกันอีกสักครั้ง ฉันทำได้เพียงแค่เฝ้าถามถึงคนที่อาจจะผ่านพบ และนำพาฉันพบเจอเธอได้บ้าง แต่ทว่าความหวังดูเลือนลาง ความฝันของฉันยังฟุ้งกระจายในม่านหมอก
และแล้ว วันหนึ่ง. . . ท่ามกลางม่านหมอกนั้นฉันมองเห็นเธอ เรากลับมาเจอกันอีกครั้งผ่านเพื่อนรักของเธอที่ชื่อ harm magazine เธอปล่อยให้ harm ออกมาโลดแล่นในรูปแบบของหนังสือ และส่งผ่านข้อความและรูปถ่ายของฉันเป็นการตามหา และเรื่องราวของเราพร้อมดำเนินต่อไป . . . . . . หนังยางเส้นเดิมยังโยงใยร้อยเกี่ยว ความฝัน ของเราเอาไว้ อย่าตัดหรือปล่อยมือจากมันทิ้งไปเสียละ เพราะสี่ปีของการตามหา มันคุ้มค่าต่อการรอคอย
15 January วันนี้วันเกิดของเธอ เอนทรีนี้คือของขวัญของฉันแด่เธอ เอก . . . เพื่อนที่พลัดหลงในกาลเวลา
บางตอนของหนังยางเส้นนั้นบนโลกไซเบอร์
Backpack Girl : says:
ทำไมเอารูปเราลง harm magazine อะ
ake says:
เราจะเอาลงมานานแล้ว หาตัวมานาน
ake says:
เราชอบมากอะ
ake says:
เก็บไว้นานมาก
ake says:
ดีใจวะ
Backpack Girl : says:
ดีใจเหมือนกัน
Backpack Girl : says:
เราตามหาเอกเหมือนกันนะ
ake says:
อยากเจอนะ
Backpack Girl : says:
ไม่นึกเลยว่าจะยังเก็บรูปเอาไว้
ake says:
ชอบตั้งแต่ตอนถ่ายแล้วแปลกดี
Backpack Girl : says:
เราก็ยอมทำไรแปลกๆ ให้ด้วยอะนะ
ake says:
ดีใจวะที่เจอกัน
Backpack Girl : says:
ขอบใจเอก
Backpack Girl : says:
เราโครตดีใจเลย
Backpack Girl : says:
แล้วรูปของเรามันเข้ากับเรื่องที่เขียนหรืออย่างไร
ake says:
ไม่เกี่ยวเลย
ake says:
รู้ปะ
ake says:
เรื่องที่เขียน
ake says:
มันมาพร้อมกับรูปนะ
ake says:
มาเกิดเวลาเดียวกัน
Backpack Girl : says:
ขยายความซิ
ake says:
ไม่รู้ทำไมเราชอบภาพนี่นะ
ake says:
วันที่เราถ่ายรูปนี้เราเขียนข้อความนั้น
Backpack Girl : says:
จริงดิ
Backpack Girl : says:
เรานึกว่าเพิ่งเขียนนะนี่
ake says:
และเราก็ลงเพราะต้องการหาตัวว่าอยู่ที่ไหน
ake says:
ได้ผลแหะ
Backpack Girl : says:
นี่เรื่องจริงหรือเปล่านี่
ake says:
จริงมากๆๆๆ
Backpack Girl : says:
โหยซึ้ง
ake says:
ข้อความตอนแรกที่จะลงคือไรรู้ปะ
Backpack Girl : says:
คือไร?
ake says:
ประกาศหาคนนะ
ake says:
คือโอปอไง
ake says:
อยากตามหา
ake says:
มีเรื่องคุยเยอะ
ake says:
เห็นไหมมีอินเดียด้วย
Backpack Girl : says:
เห็น เรารู้เลยว่าเป็น เอกนะ ถึงแม้เอกจะไม่เขียนเครดิตหรืออะไร ลงในรูปอินเดียนะ พอหนังสืออยู่ในมือเรา เรายิ้มแก้มปริเลยอะแบบ เราหาเอกเจอแล้วโว๊ยยยย
ake says:
ใช่แล้ว
Backpack Girl : says:
ตั้งใจหรือบังเอิญ
ake says:
ตั้งใจ
ake says:
ดูในมายสเปสตกใจชิบอะ
ake says:
หาเจอแล้ว
ake says:
ตามหามานาน
Backpack Girl : says:
ดีใจวะ เอก
Backpack Girl : says:
ที่บอกว่าตามหา เราก็ตามหาเอกนะ
ake says:
โชดดีชิบหายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
Backpack Girl : says:
ได้ผลนะนี่
ake says:
เราได้ข่าวมาเรื่อยๆๆอะว่า ไปอยู่นั่นนี่แต่ก็ตามไม่ได้
Backpack Girl : says:
ขอบใจนะเอก เราเหมือนเจอกล่องของขวัญเลย
akesays:
เย้ ปีใหม่
ขอบใจนะเอกเธอคือกล่องของขวัญชิ้นใหญ่ของฉัน หนังยางเส้นนั้นของเรามันยังอยู่ดีใช่ไหม?
edit กรุณาอ่านคอมเมนต์ที่ 23