ห่าม
ฮาร์ม
O_por
?
. . . .
ผมกำลังบันทึกอะไรต่อมิอะไรในน้ำเน่า
มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ใครต่อใครหลายคน ทิ้งมันลงไป กำลังจะทิ้ง และพยายามจะทิ้ง
จนทำให้น้ำเน่า เหม็น สด เปื่อย แห้ง ค่อน แข็ง เคมี
ไร้สาร ก่อเกิดสารใหม่ แขวนลอย ตกตะกอนมากมาย
คือของเหลือใช้ของมวลมนุษยชาติ
การบริโภคกัดกินตัวเอง ก่อเกิดความป่วยกาย ป่วยจิตก็ย่อมป่วย
มันน่าอัศจรรย์ที่เราจะลองดำดิ่งลงไปสู่ก้นบึ้งของความน่าจะเป็นแห่งมวลมนุษยชาติ
ลองดูซิว่ามันลงไปก่อเกิดความงามอะไรบ้างในน้ำเน่าที่ซึ่ง มวลมนุษย์เรียกว่าความเจริญ
น่าเสียดายยิ่งที่ผิวหนังของผมมันไม่ทนทานพอที่จะรับมือกับความงามอันเจริญแล้ว
ไม่อย่างนั้นผมคงลงไปเกลือกกลิ้งกับความงามอันนั้นให้สาสมกับความตั้งใจจริงของเหล่ามวลมนุษยชาติผู้เจริญ
ซึ่งจะหาใครเทียมเท่า สร้างสรรกันอย่างวิจิตรบรรจง ใช้เวลาอันยาวนานด้วยสมองอันล้ำลึก
ยากยิ่งต่อการผุผังสลาย นับเป็นงานศิลป์ชั้นยอดที่ยืนหยัดร่วมสมัยมาจนถึงทุกวันนี้
(ในความเน่าเหม็น หากมองจากมุมหนึ่งย่อมจะเห็นความงามซ่อนอยู่)
"เอก" บอกเล่าเอาไว้อย่างนั้น ใน harm magazine เล่มล่าสุด
จู่ๆ ก็มีรูปของตัวเองไปโผล่บนปกใน หน้าคู่โชว์หราความห่ามต่อสายตาชาวบ้านแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว
จำได้ดีว่า ช่างภาพที่ลั่นชัตเตอร์ภาพนี้ ชื่อเอก เมื่อสี่ปีที่แล้วเขาเป็นนิสิตปีสุดท้ายของคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ระหว่างที่เราบันทึกภาพเหล่านี้ท่ามกลางเปลวแดดอันร้อนระบุ รอยยิ้มยังก่อเกิดระหว่างเราสอง
หลังจากที่เอกนำภาพต้นฉบับส่วนหนึ่งมาให้ เขาก็หายไปจากชีวิต
ณ ตอนนี้ถ้าเอกผ่านมาอ่าน หรือใครที่รู้จักและพบตัวชายหนุ่มชื่อเอก ตัวสูงราว 180 อาร์ต มาดเซอร์ ถือกล้องเดินตามท้องถนนทั่วไปช่วยสะกิดบอกเขาหน่อยว่า เจ้าของภาพเหล่านี้ตามหาตัวอยู่ค่ะ
