ผู้หญิงเรารู้สึกตัวเองว่า "สวย" ตอนไหนบ้างค่ะ

ตอนมีชายหนุ่มมาจีบ, ตอนแต่งหน้า,ตอนมีความรัก,ตอนมีคนขอแต่งงาน, ตอนตั้งท้อง, ตอนมีลูก, ตอนมีเซกส์, ตอนบอกเลิกผู้ชาย, ตอนคบใครหลายๆ คนในเวลาเดียวกัน, หรือตอนที่จับเข่าคุยกันกับผู้หญิงที่อยู่ในฐานะใช้ผู้ชายคนเดียวร่วมกัน

สำหรับฉัน ณ ขณะนี้ วินาทีนี้ มันคือข้อหลังสุดค่ะ บ่ายแก่ๆ ของวันทำงานอันแสนเงียบสงบถูกกลบด้วยเสียงสั่นเทาของหญิงสาวที่คะเนดูแล้วน่าจะอ่อนวัยและกระดูกคนละเบอร์กับฉันนัก

มุขแกล้งต่อสายผิด หรือฟอร์มเรียกชื่อผิดคนเพื่อให้เราตอบว่าแท้ที่จริงฉันเป็นใครนั้น มันเป็นมุขอนุบาลมากนักถ้าเทียบกับวุฒิภาวะอย่างฉัน

ในเมื่อเธอไม่กล้าจะบอกเล่าความจริงว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นใคร? ไม่เป็นไรสาวน้อย เธอไม่กล้า แต่ฉันกล้า! เย็นย่ำในวันเดียวกัน หลังจากที่งานกองโตได้รับการสะสาง เสียงตามสายของฉันได้เวลาส่งผ่านไปถึงสาวน้อยคนนั้น

ความวิตกและสั่นเทายังมีร่องรอยหลงเหลือในน้ำเสียง ไม่เป็นไรจ๊ะ พี่แมนพอที่จะเปิดใจคุยกับน้อง เอาเป็นว่าพี่จะลืมข้อความที่น้องโทรมาหาในช่วงบ่าย แล้วเรามาคุยกันใหม่นะ

"พี่โอปอล์เป็นใครค่ะ" สาวน้อยเริ่มต้นคำถาม ถามมาอย่างนี้เหมือนโดนฟาดด้วยไม้หน้าสามแต่ยังไม่ทันสลบ

"เอ่อ พี่ก็ไม่รู้นะแนะนำตัวกับเรายังไง เอาเป็นว่าน้องได้เบอร์พี่จากที่ไหนมาค่ะ พี่เพิ่งเปลี่ยนเบอร์ได้เพียงห้าวัน เพราะฉะนั้นคนที่ทราบเบอร์เหล่านี้ คือกลุ่มคนสนิทเท่านั้น"

สาวน้อยยังอ้ำอึ้ง แต่ด้วยสัญชาติญาณของลูกผู้หญิง คงไม่โง่เกินไปกว่าที่เอ่ยปากถามออกไปเพื่อตัดรำคาญ

"ได้มาจากอีแกวาฬหรือเปล่า?"

"พี่เป็นอะไรกับเขาเหรอค่ะ?" โอเคยังจะอ้อมโลกใช่ไหม งั้นพี่เริ่มเลยละกัน

ฉันจึงสารยายความเป็นมาระหว่างฉันกับเขาอย่างหมดเปลือก เรื่องราวความรัก ความอบอุ่น ความละมุน ความไม่เข้าใจ ความห่างเหิน ต่างๆ นาๆ ทยอยออกจากปากฉัน สาวน้อยเทียบวัน เวลา และสถานการณ์ พลางสลับตัดถามเหตุการณ์ทีละเรื่อง เล่าไปสาวน้อยก็ร่ำไห้ไป มันไม่ใช่ความสะใจเลยแม้แต่น้อย แต่มันรู้สึกโล่ง เหมือนยกภูเขาลูกโตออกจากอก เขาที่งอกบนหัวของทั้งคู่ เราต่างผลัดหักให้กันอย่างปราณี

"พี่ว่าเราใช้ผู้ชายคนเดียวกันแล้วละ" นั่นคือบทสรุปสุดท้ายที่ฉันตัดสิน

"เขาเลือกพี่เหรอค่ะ?"

"เลือกหรือไม่เลือกไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ พี่เป็นฝ่ายไม่เลือกมันมาได้พักหนึ่งแล้วไม่ต้องเสียใจนะ พี่ยกให้ คนเหี้ยๆ หาได้ตามท้องถนนทั่วไปจ๊ะ" ฉันบอกตามที่สติพอคิดทัน

"พี่ค่ะแค่นี้ก่อนนะค่ะ หนูไม่ไหวแล้ว"

"ไม่เป็นไรจ๊ะสาวน้อย มีอะไรก็โทรมาหาพี่ได้เสมอนะ พี่เป็นเพื่อนที่ดีของเธอได้ ในฐานะที่เราเคยใช้ผู้ชายคนเดียวร่วมกัน"

บุหรี่มวนแรกของวันถูกจุดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของคืนจันทร์นวลผ่อง

ป่านนี้สาวน้อยจะตาสว่างเหมือนฉันหรือยังนะ ไม่เป็นไรเธอยังคงต้องเจออะไรอีกมาก

สู้ต่อไปนะ . . . ชีวิตเป็นของเรา อย่าให้ใครมาอยู่เหนือการควบคุมของตัวเราเอง

ควันสีหมอกยังไม่ทันจาง ฉันกดเบอร์ไปหาปลายสายที่คุ้นเคย

"อีแกวาฬเหรอ เราคุยกับน้องบีหมดทุกอย่างแล้วนะ

อย่ากังวลไปเราคุยกันแบบลูกผู้หญิงคุยกันหนะ"

ยังไม่ทันเอ้ออ้าอะไร

ปลายสายก็ขอตัววางสาย

ฉันรู้สึกว่าตัวเองสวยมากที่สุด ณ เวลานี้

เพราะขนาดผู้ชายทั้งแท่งเค้ายังไม่เป็นลูกผู้ชายพอที่จะยอมรับความจริง

สัญชาติญาณลูกผู้หญิงอย่างฉันพึงบอกกับว่าเองว่า

เธอสวยที่สุดในเวลานี้แล้วละ โอปอล์ . . .

สาวน้อยเธอเองก็สวยที่สุดเช่นเดียวกัน อย่างน้อยพี่ก็ชื่นชมในพลังความกล้าหาญของเธอที่ตัดสินใจโทรมาไถ่ถามความจริงกับพี่ด้วยตัวเอง

เธอสวย ฉันสวย ! เราเสมอกันจ๊ะ

** ข้อความข้างต้นเป็นเหตุการณ์จริงไม่สมควรได้รับการลอกเลียนแบบพฤติกรรม แต่สามารถนำไปปรับใช้ได้ตามความเหมาะสม**