งานวัดอุปโลก
posted on 05 Dec 2006 19:06 by backpacker-opal in Depressionเหมือนมีใครมาเล่นมอเตอร์ไซต์ไต่ถังอยู่ในหัว วิ่งวนรอบแล้วรอบเล่า เสียงดังไม่บรรเทา หาได้มีความปราณีไม่ ปวดหัววิ้งๆ ปวดจี๊ดเข้าไปในสมอง น้ำตาค่อยๆ ไหล นอนกัดแขนตัวเองจนเขียว หมอนสีขาวชุ่มไปด้วยน้ำตา นานเท่าไหร่แล้วหนอ ที่ไม่ได้เจ็บป่วย แล้วนานเท่าไหร่แล้วหนอที่ไม่ได้นอนเจ็บป่วยตัวคนเดียว
เหมือนมีใครชวนเล่นเกมส์สาวน้อยตกน้ำ เนื้อตัวเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ ผุดร้อนผุดหนาว เดี๋ยวเย็น เดี๋ยวร้อนทุกสี่ชั่วโมง ต้องคอยปรับอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศและอุณหภูมิของตัวเอง ผ้าขนหนูผืนเล็กที่ชุบน้ำหมาดๆ โป๊ะอยู่บนหน้าผากคอยซับเหงื่อและไอร้อนของร่างกาย
เหมือนมีใครกำลังเล่นเกมปาเป้า ผู้คนมากมายเหลือเกิน กำลังปาลูกดอกให้เข้าเป้า บางคนก็แสร้งทำเป็นอ่อนข้อไม่ยอมปา บางคนปาไกลมาจากอีกซีกโลกอยากรู้นักว่าถ้าหากอยู่ใกล้ๆ มือ ใกล้ๆ หัวใจ จะปาให้โดนเป้าแล้วรับรางวัลหรือเปล่า บางคนอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก แต่แสร้งมองไม่เห็นซะอย่างนั้น
สายไหม น้ำแข็งปั่น ของกินมากมายเหลือเกิน แต่ไม่อยากเดินไปซื้อด้วยตัวเอง มองหาคนให้จูงมือ หรือ เดินอยู่ข้างๆ อาสาไปซื้อให้ ก็ไกลออกไปทุกที ข้าวต้มปลาร้อนๆ โจ๊กหมูใส่ไข่ หรือซุบร้อนๆ สักถ้วยก็ยังดี จินตนาการได้แต่ภาพ เพราะอ่อนแรง อ่อนล้า เหลือเกินที่จะเอื้อมมือไปคว้า
งานวัดอุปโลกนี้ไม่สนุกเอาเสียเลย
- งานวัดนี้ไม่มีหมองู แหกตาชัดๆ ว่าจะเข้าไปซัดให้หายป่วย
- ไมเกรน ไมเกรน มันคือไมเกรน มอเตอร์ไซต์ไต่ถังที่ขมับซีกซ้าย ปวดหัวเป็นบ้า!
- การนอนป่วยโดยไม่รู้ชะตากรรมตัวคนดียว เป็นอีกคืนที่ชีวิตเฉียดเข้าใกล้ความตายอันโดดเดี่ยว
- จะมานอนรอให้ใครมาช่วยขุดขึ้นจากเตียงไปหาหมอ มันคงเป็นแค่จิตนาการที่ไม่สมจริง
- ในที่สุดก็ฝืนสังขารไปฉีดยาที่คลีนิค เจ็บ เป็น ป่วย ไข้ ตัวเราคนเดียวเท่านั้นที่รู้ ไม่ได้เลือกเอง แต่เหมือนมีใครเลือกเส้นทางอันโดดเดี่ยวนี้ให้ พระเจ้าใช่ไหม? ลูกกำลังร้องขอ โปรดเมตตาลูกด้วยเถิด ...
#1 By ตุ้ย since 2006 on 2006-12-05 19:14