ความสุขงอกเงยเหมือนถั่วงอกที่แตกยอดใบออกมาจากถั่วเขียว กระจิ๊ดริดแต่แข็งแรง อิ่มเอิบ ไม่มีตัวแปรอื่นใดมาเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา อยู่ๆ ก็รู้สึกสุข สดชื่น
ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ปกติเข็มสั้นไม่แตะเลขสี่ในเช้าวันใหม่ ร่างกายไม่ปิดสวิตต์ เดี๋ยวนี้เต็มที่เลขสิบสอง สลบเหมือด นอนตื่นแปดโมงเช้า ซึ่งอีกครึ่งชั่วโมงเป็นเวลาเข้างาน เป็นนิมิตหมายอันดีว่า "สายเสมอ" ต้องขอบคุณบริวารทั้งหลายที่มีกลยุทธ์ในการปลุกแบบพร้อมใจสามัคคี ตัวหนึ่งกระโดดทับอก ตัวหนึ่งแทะผม อีกตัวหนึ่งงับหูพร้อมกับส่งเสียง เหมียวเหมียว แปลเป็นภาษาคนได้ว่า "ตื่นได้แล้วครับแม่ อาหารหมดแล้วโว้ยยยย !"
หลังหลังเลยเลือกใช้บริการโทรปลุกจากหนึ่งมิตรชิดใกล้ผสมกับการปลุกพิเศษจากบริวาร ต่างวาระและโอกาสกันออกไป บางทีนาฬิกาปลุกดังมาจากเยาวราช บางทีก็จากสุขุมวิท บางทีก็จากซอยนวลจันทร์ บางทีมาไกลถึงซานฟราน รายหลังนี่ใช้บริการบ่อยเป็นพิเศษ ประหนึ่งว่า ซานฟรานเป็นซอยแยกย่อยของถนนลาดพร้าว คุยบ่อยกว่าคนในเมืองไทยเสียอีก :)
มีเวลาดูแลร่างกายและจิตใจ ทานอาหารมื้อเย็นกับเพื่อนบ้านแทบทุกวัน หลังจากที่นั่งจ้องตากับ เป็ด ไก่ ที่โดนตะขอเกี่ยวคอในตู้ร้านอาหารมาชั่วนานตาปี ทานข้าวหลายคนเอร็ดอร่อยกว่าทานคนเดียวตั้งเยอะ เพื่อนบ้านที่เวลาปกติจะอยู่ในฐานะเพื่อนร่วมงานตำแหน่งช่างภาพ แต่หลังเลิกงานแล้วเราคือเพื่อนบ้านกันนั่นเอง โต๊ะไม้สีขาวหน้าบ้านที่ประหนึ่งลานเบียร์ชั้นเยี่ยม ที่มีกับแกล้มพร่องจานก่อนจะถึงมื้ออาหารในเวลาสามทุ่มของทุกวัน มีไอ้กระปุก สุนัขพันธ์ ชิ-สุ(นัข) คอยคลอเคลียอยู่ข้างๆ มันคือออริจินัลสุนัขพันธ์ทางที่เพื่อนบ้านพยายามคิดว่ามันคือพันธ์ชิสุ ที่รักการดูแลสุขภาพมาก ดื่มน้ำวันละหลายลิตร และเกลียดกลิ่นบุหรี่เข้าไส้ ! ทุกวันมันต้องโดนกลั่นแกล้งด้วยการโดนควันบุหรี่สัมผัสปลายจมูก และมันจะเบือนหน้าหนี หนักๆ เข้าก็โกยแนบ ปานจะบอกเจ้านายมันว่า ขนาดสุนัขยังรังเกียจควันบุหรี่ แล้วเมื่อไหร่เจ้านายจะเลิกสูบละคร้าบบบบบ อรรถรสของการทานข้าวร่วมกันไม่ได้อยู่ที่หมู เห็ด เป็ด ไก่หรือเนื้อที่บริโภคเข้าไปแต่อย่างใด แต่มันอยู่ที่บทสนทนาในแต่ละวันที่สนุกสนานและฝาดคอเพราะเบียร์ที่เย็นเป็นวุ้นนั่นต่างหากเล่า เป็นความสุขลึกๆ ที่ได้พูดภาษาเหนือกับว่าที่สะใภ้บ้านนี้ เพราะเธอเป็นคนลำปาง คุยกับสะปะสะเป๊ด ปะล้ำปันเหลือ ม่วนขนาดดด
ได้ปั่นจักรยานเรียกเหงื่อ แทนการตีแบตป๊อกแป๊กหน้าบ้าน เพราะทนรำคาญที่ลูกขนไก่มันบินว่อนไปติดอยู่บนต้นมะม่วงหรือหลังคาบ้านไม่ไหว การปั่นจักรยานสำรวจซอยเป็นอีกกิจกรรมที่สนุก จนแล้วจนรอดไอ้ร๊อตไวเลอร์ในบ้านหลังใหญ่ท้ายซอยก็ยังจำเราไม่ได้ พยายามปั่นจักรยานไปผูกมิตรหลายวันก็ยังไม่เป็นผล เสียงมันจะแผดออกมาก่อนเห็นตัวเราเสียอีก ประหนึ่งว่ามันจะกระโดดพ้นรั้วไม้ที่สูงแค่อกคนออกมาได้ ต้องขอบคุณพันธนาการที่ล่ามระหว่างคมเขี้ยวแหลมของมันกับเนื้อน่องของเรา ไอ้ร็อตเอ๋ยยย เนื้อน่องเราไม่ได้อร่อยไปกว่าเพ็ดดีกรีหรอกนะ หุหุ แต่บางวันก็แอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจไม่ได้ว่า อะโด่! ไม่แน่นี่หว่า ดีแต่เห่าแน่จริงกระโดดออกมาให้ได้ดี๊ จะปั่นหนีโชว์ให้ดู :)
บริโภคภาพและเสียงมากขึ้น ก่อนที่ทีวีในห้องจะกลายเป็นชั้นวางหนังสือ และก่อนที่ยูบีซีมันจะน้อยใจว่าจะติดตั้งมันทำไมให้เปลืองเงิน เพลิดเพลินกับการกดรีโมตเปลี่ยนช่องมาก กดไปเรื่อยๆ ดูอะไรก็ไม่เคยจบ จะเล่าก็กลัวหาว่าเชยว่าเพิ่งได้ดูเรื่อง Ray ทางยูบีซีไป แต่ยังดูไม่จบคาดว่าจะกดหาต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะพบกันใหม่ ไม่ได้ดิ้นรนจะไปซื้อมาดูด้วยซ้ำเพราะกำลังอยู่ในช่วงลุ้นว่าจะมีบุญได้ดูทางยูบีซีหรือไม่ บางทีก็ปล่อยให้มันดูเราเพราะว่าเปลือกตาปิดก่อนได้ปิดทีวี ตื่นเช้ามานึกว่าอยู่เมืองนอก เพราะมีเสียงในซาวด์เป็นภาษาต่างชาติลอยมาทุกเช้า :(
อินเตอร์เนต สนุกสนานกับการท่องโลกกว้าง เพิ่งได้มีเวลาตามอ่าน e newsletter ของ
เวบไซต์ต่างๆ ที่ทยอยสมัคร ขอบอกว่ามันเป็นอะไรที่มีประโยชน์มากกับการอัพเดทข่าวสาร หรือ เทรนด์ใหม่ๆ ดาวส์โหลดเพลงแปลกๆ จากรอบโลก บริโภคข้อมูลเป็นอาหาร อร่อยจริงเชียว พูดคุยกับคนแปลกใหม่บนโลกไซเบอร์ถึงแม้ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาแต่ก็ติดใจในรสชาติการพูดคุยไปแล้ว อะไรก็เกิดขึ้นได้บนโลกไซเบอร์ จะมีสักกี่คนที่จริงใจและถอดหน้ากากเวลาคุยกัน
อยากให้ถั่วงอกกลายเป็นต้นถั่วเขียวเร็วไว จะได้สุขแบบเต็มอิ่ม เหมียว เหมียว
ปล 1 เป็นไงล๊า วันนี้อัพเหมือนไดอารี่เลย เห่ยจริงๆ เรา
ปล 2เพลงไอริช ใครที่ชื่นชอบเพลงไอริช ดาวส์โหลดมาฟังได้ฟรี 33 เพลงจ๊ะ ไม่รักไม่บอกนะนี่ :)
