แสงสีส้มของเวลาพลบค่ำ
คือหนึ่งในล้านสีที่ฉันเกลียดเข้าไส้
เหงา เศร้า อัดแน่นไปด้วยความรู้สึก
หลายวันมานี้ใช้ชีวิตอยู่กับความเหงา
แสงสีส้มพาดผ่านท้องฟ้ายามย่ำคราใด
เวลาเหงาของฉันมาถึงแล้ว
กระจกใสบานใหญ่บนชั้น 12 ของอาคาร RS Tower
ไม่สามารถกั้นความเหงาของฉันได้เลย
รถไฟฟ้าใต้ดินที่คนอัดแน่นในช่วงเวลาแสงสีส้มนี้ทำงาน
ไม่สามารถแบ่งความรู้สึกของฉันกับเพื่อนร่วมทางได้เลย
บ้านไม้สีขาวสองชั้นที่มีแมววิ่งอยู่เต็มบ้าน
ไม่สามารถพักความเหงาของฉันได้เลย
ร้านเหล้าที่มีเสียงเพลงดังไปทั่วร้าน
ไม่สามารถกลบความเหงาของฉันได้เลย
ในวิถีชีวิตเดิมเดิม
ไม่มีที่ไหนกลบความเหงาของฉันได้เลย
ฉันจำไม่ได้แน่ชัดว่าฉันเกลียดแสงสีส้มนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่ฉันจำมันได้ลางเลือนว่าฉันเกลียดมันมานานแล้ว
ฉันลองเดินทางไปในสถานที่แปลก แตกต่าง และห่างไกล นับครั้งไม่ถ้วน
เพื่อเผชิญและต่อสู้กับแสงสีส้มรำไรนี้
แต่! ไม่เป็นผลสำเร็จ
ฉันยอมแพ้มันทุกครั้งไป
น้ำตาเหมือนจะทำหน้าที่ได้ดี หัวใจเหมือนจะอ่อนไหวได้ง่าย
เมื่อสองสิ่งนี้สัมผัสกันที่แสงสีส้ม ฉันจะอ่อนแอ !
อย่าถามฉันว่าฉันร้องไห้บ่อยแค่ไหน
เปลี่ยนประโยคคำถามนั้นใหม่ แล้วถามฉันว่า
"มีวันไหนที่ฉันไม่ร้องไห้บ้าง?"
ฉันเคยพยายามนอนหลับเพื่อให้ข้ามกาลเวลาของแสงสีส้มนี้
แล้วจู่ๆ ฉันก็ต้องสะดุ้งตื่นมาในยามที่มันกำลังโศกได้ที่
แน่นอน น้ำตา ความเหงาทำงาน และฉันก็อ่อนแออีกครั้ง
อาทิตย์ที่ผ่านมาฉันพยายามละลายความเหงา
และต่อสู้กับแสงสีส้มนี้ด้วยสารเคมีและแอกอฮอลล์
โชคร้ายที่ดื่มเท่าไหร่ก็ไม่เมา ความเศร้ายังคงอยู่
แสงสีส้มมันยังคงทำงานของมันต่อไป . . .
"คุณอ่อนแอแล้วคุณดูไม่ดีเลย"
"ผมเป็นห่วงคุณนะ"
โอเค ฉันรู้แล้ว และเข้าใจดี
ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยไปที่ไหนของโลกก็ได้
แล้วไปปิดสวิตต์แสงสีส้มนั้นให้ฉันที
ฉันไม่อยากอ่อนแออีกต่อไป ทำได้ไหม หยุดมันที
Don't cry ของ Guns n' Roses
