จักรยานคันแรกในชีวิต
เป็นรถจักรยานสำหรับเด็กที่มีล้อเสริมเล็กๆ เพิ่มมาอีกสองล้อ
สีแดงแป๋น ถูกใจ มีริบบิ๊นสีชมพูผูกเอาไว้ยาวเป็นพวง
ของขวัญวันเกิดตอนอายุ 6 ขวบ
ที่คุณพ่อซื้อให้
จำได้ว่าวันเกิดปีนั้น
พ่อตั้งใจลงมาจากกรุงเทพฯ
เพื่อจัดงานวันเกิดให้ลูกสาว
เพื่อนลูกมาเต็มบ้าน
เพื่อนพ่อก็มาเต็มบ้าน
แต่เจ้าของวันเกิดกับไม่สนใจอะไร
นอกจากจักรยานสีแดงคันนั้น
กาลเวลาผ่านไป
เปลี่ยนจักรยานไปตามวัยที่เติบโตขึ้น
ทุกวันนี้หากกลับบ้านนอก
ก็จะเจอ ซากโครงเหล็กของจักรยานเหล่านั้นอยู่ในโรงรถ
เก่า คร่ำครึ สนิมเขรอะ แต่ไม่ยอมให้ใครเอาไปทิ้งที่ไหน
เพราะฉันหวงแหนวัตถุแห่งความทรงจำเหล่านี้ยิ่งนัก
หลายวันผ่านมานี้กิจกรรมสำหรับฉัน
นั่นคือ
"การปั่นจักรยาน"
เสือภูเขาชนิดพับเก็บได้
ของเพื่อนบ้าน
ที่ยินดีให้หยิบยืม
ก่อนที่แมงมุมจะชักใยไปมากกว่านี้
ได้รับการดูแลอีกครั้ง
ฉันและเจ้าสองล้อ โซ่ปรับระดับ
ตะเวนไปทั่วกรุง
เย็นย่ำ แสงรำไร อากาศไม่ร้อนเกินไปนัก
เหมาะสำหรับการปั่นจักรยานนัก
การปั่นเร่งไปตามทางแยกใหญ่ของมหานคร
เพื่อให้พ้นกับฝูงมอเตอร์ไซต์ที่บินว่อน
หรือรถยนต์ที่พุ่งทยานป่านประหนึ่งแมลงหวี่
เป็นเรื่องสนุกในการขี่จักรยานจริงจริง
ร้านกาแฟ ร้านเบเกอรี่ ร้านหนังสือเล็กๆ
ตามตรอกซอกซอยที่บ่อยครั้งเมินเฉย หรือมองไม่เคยเห็น
หลายวันมานี้ฉันและจักรยานคันเก่งโฉบเข้าไปใช้บริการ
อากาศในกรุงเทพฯ
มันก็ไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่รู้กัน
แต่ความสนุกมันอยู่ที่ได้สำรวจเส้นทางและค้นพบบางสิ่งที่ไม่เคยนึกถึงมาก่อน
นั่นแหละคือเสน่ห์ของการปั่นจักรยาน
**หากใครพบเห็นหญิงสาวกำลังปั่นเสือภูเขา กรุณาให้ทางด้วยนะคะ อย่าเอาไม้แหย่ หรือให้อาหาร **
เราเลี่ยงความรู้สึกไม่ได้ แต่เราแค่ทำตามความรู้สึก ข้อคิดดีดี จากพี่โอ๋ http://usamanitanon.exteen.com/
)
